zeventien
spacer

crew

zestien
2009
2009
2009
2009
Februari 2018

Donderdag 08/02 Monkey Bay Marina, Rio Dulce, Guatemala
Ongelooflijk hoe snel je weer gewend bent aan het `land`leven, t.t.z. met je boot in een marina met alles erop en eraan. Van ruime douche met warm en koud water op wandelafstand van de boot, een handige dinghy dock, constant WIFI – naar Centraal-Amerikaanse normen niet zwak -, een vuilnis ophaaldienst, `movie-nights` met pizza’s, popcorn & brownies, grote gemeenschappelijke frigo en freezer, een wasmachine met droogkas tot eindeloos veel stromend zoet water en elektriciteit zowel op 110 als 220 V.

Monkey Bay Marina
https://monkeybaymarina.com/

En laat ik vooral niet de workshop vergeten waar alles gestouwd, gebruikt en achtergelaten kan worden wanneer je een klus niet in 1 dag voltooide.

Workshop
Workshop.

Dit alles realiseer ik me pas echt goed wanneer ik door mijn eigen knulligheid en onkunde een avond en nacht en ochtend ZONDER walstoom verder moet!! Er waren wat elektrische klussen uitgevoerd, een schakelaartje heeft het begeven, die heb ik niet in voorraad en bestellen in Germany zal wel maanden duren voor zover die firma nog bestaat! Gelukkig heb ik in de loop van de volgende dag alles kunnen oplossen. Uiteraard onder deskundige begeleiding van elektrieker-gringo Rodger die samen met een 20-tal andere profesionals in mijn smartfoon staan geprogrammeerd. Want dat is handig,  als je  - zoals ik nu – hier reeds voor de 4-de keer komt over`zomeren` - begin je de mensen, zaken, systemen te kennen.

Zo verneem ik ook de laatste nieuwtjes uit het verderop gelegen Fronteras – so called ToonTown:

Cafe de Paris uitbater – een hier gestrande Franse wereldzeiler – is gisteren door Interpol opgepakt voor drughandel - massa’s marihuana in de croissants & baguettes?!?

Zijn zaak werd een 3 tal jaar geleden als `tres chic en modern` (alweer naar Centraal-Amerkaanse en zeker ToonTown normen) geopend en is een taverne met geweldige goeie airco, wifi waar je would-be Bretoense crepes kan eten evenals  croissants en anders Franse geneugten des levens. De Italian Cappucino maakt er alles af om het nog niet te hebben over de selectief uitgekozen Guatemalteekse dienstertjes die er in hun strakke Parijs-aandoende zwart & wit uniformpjes al even appetijtelijk uitzien. Maar nu blijkt die hele flashy zaak een drugcartel!! Haha, ik zie het al helemaal voor me: transacties via grote zakken meel met bijvoorbeeld `baguettes`  als codewoord… daarom keek het meisje achter de toog laatst nog met zo een grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen naar me toen ik haar vroeg of er nog `croissants met ham and cheese` waren....


only in ToonTown
Dit en andere hilarische beelden, taferelen, verhalen en figuren vind je enkel en alleen in Toon Town.  

Donderdag 15/02 Monkey Bay Marina, Rio Dulce, Guatemala.
Wat me hier opvalt aan de combi gringo-local, in 99% van de gevallen gringo-man/local vrouw, is dat beider er precies wel gelukkig mee zijn. De oudere Amerikaanse man (70+) verlaat rond pensionada (60 +) leeftijd alles in de States om nog even ferm te gaan avonturieren. Hiervoor neemt hij zijn jacht, verlaat vrouw, would-be-happy-familie, inclusief villa en goodlife-with-swimming pool. Dit om zijn 2de en wellicht laatste jeugd te beleven in hartje jungle waar hij zijn zeilboot parkeert omdat de zeebenen toch net iets te veel lijden onder jicht en zo om verder te gaan - de grote sprong in de Pacific. Verder kampt hij met een 2de probleem: eenzaamheid. Een voor de hand liggende oplossing is het aanpappen met een jonge Guatemalteekse deerne, wat geen al te grote inspanning is daar deze absoluut zin hebben in een ATM cash machine van vlees en bloed. Wat het hen ook aan offers mag kosten?! Zo zie je hier soms een beetje vreemd aandoende taferelen waarbij ik me altijd inprent te bedenken dat beider best happy zijn, so what. Maar als ik in onze snelle lancha een witte bompa het jonge polleke van zijn bruine enkel Spaanssprekende play-mate zie vastnemen, krijg ik het toch wat moeilijk met het idee wat straks gaat volgen, eens ze samen aan boord van zijn jacht of in zijn zelf ineengestoken paalwoning!? None of my business!

Dinsdag 20/02 Monkey Bay Marina, Rio Dulce, Guatemala.
`T is eigenlijk wel heel fijn om je zo te semi-settelen in een klein centraal Amerikaans jachthaventje waar het dus bruist van de gezelligheid en je toch ook zalig dicht bij de jungle natuur bent. Het fijne is dat er hier een komen en gaan is van zeilers uit alle hoeken van de wereld. Gisteren zijn mijn Russische buren weg gezeild en zopas is de plek weer ingenomen door een stel Duitsers die ik eerder in Belize ontmoette – fijn weerzien. Zij vervolgen morgen weer hun pad maar dan komt mijn Amerikaanse vriend Russ hier even liggen. Alles behalve saai dus.
Minpuntje: vandaag vloog er een gevleugelde kakkerlak in mijn mond terwijl ik aan het praten was met mijn buurvrouw . Zo onbeleefd maar vooral VIES!

Woensdag 21/02 Monkey Bay Marina, Rio Dulce, Guatemala.
Spring is in the air, why should I? Plots zijn ze daar na maanden van regen en koude (20-25 graden) nachten met dekentje en pyjama. De passaatwinden! Een zalige steady NO tot O wind maar ook klimmende temperaturen door de stralende tropenzon – 38 graden op de middag in de boot, dat zijn we niet meer gewoon. Weer tijd om een middagduikje/ -dutje te gaan inlassen?

Woensdag 28/02 Monkey Bay Marina, Rio Dulce, Guatemala.
Broeierig heet in om en rond Monkey Bay Marina dezer dagen.
Brullende kapiteins naar hun vrouwen die mij overvloedig gedag komen zoenen. Stevige omhelzingen, tranen. Loslaten is voor niemand gemakkelijk en elke kapitein heeft een gezonde vertrekkers-stress.
Ik, kapitein die zowel de stress van het vertrekken als de emotionele druk van het loslaten in haar uppie moet weten te beheersen, zal wel weer de laatste zijn. Of zal mijn buurman, single hand sailor in hart en nieren, me laten voorgaan?

over the rainbow
Langzaam maar zeker verlaten de meeste jachten het haventje. Elk gaat terug zijn eigen weg. Till we meet again, somewhere over the rainbow.

Monkey Bay Marina is de plek bij uitstek om je schip voor te bereiden voor een volgend hoofdstuk. Het echte hard bootwerk aan Lucky Bitch zelf en haar uitrusting zal echter onverbiddelijk `on the hard` moeten gebeuren. Mijn volgend hoofdstuk:  een 6-tal maanden van hard zwoegen en zweten voor LB`s `huge refit`. Tussendoor wellicht nog een delivery van een andere zeilboot naar Guadeloupe, 1600 tegen wind en stroom maar eh, zeilen.

achtien
spacer
 
2015